Super! Bardzo dobry materiał - długo na niego czekałem! mam nadzieję że kolejne materiały będą już niedługo dostępne! kierunek jest super, takich reportaży powinno być więcej - może jakieś inne tematy grafika dobra, treść super! pozdro!

Kolejny tytuł po angielsku :| Staszku masz jakiś kompleks?

Nie :-) Angielski znam dosc dobrze. A tytul reportazu to jednoczesnie nazwa miedzynarodowego projektu.

Reportaż ciekawy. Warto by troszeczkę bardziej przyłożyć się do korekty: "abmientowa", "krajobraz Kirgistaniu", itp. Czekam na dalsze części!!

Dziękuję za korektę. Literówki poprawione. Już naprawdę nie wiem ile razy to sprawdzałem, a właściwie sprawdzaliśmy, ale zawsze coś umknie przy takiej ilości tekstu...

nareszcie jakiś ciekawy reportaż a nie kolejne lokalne bzdety

Bardzo ciekawy artykuł choć naprawde kontrowersyjny. A tak na marginesie... Od lat jeżdżę w Bieszczady a nigdy nie spotkałem nawet śladu wilka, misia tak, wilka nie.

Słowa uznania za formę i treść , widać tu wiele godzin żmudnej pracy . Reportaż jest czymś nowym dla Bieszczad ponieważ doskonale łączy dwie różne materie - dziką naturę i multimedia. Gratulacje dla autora .

wilki cię nie zjadły ale musisz sie postarać o obrazki ruchome,one lepiej trafiają do odbiorcy,zwłaszcza ze jest duża potrzeba trafiania do odbiorcy.

„Obrazki ruchome” są. Jednak nie chcę odstawiać za wszelką cenę obrazkowego populizmu, który sugerujesz, bo forma zacznie przerastać treść...

żle mnie zrozumiałeś.nie sugeruję ci żadnego populizmu,a to czy forma przerasta treść zależy od twórcy,a nie od narzędzia.

Zgadza się. Dlatego też uważam, że zbytnia ilość „wodotrysków” jest zbędna. Niemniej jednak b. dziekuję za wszelkiego typu uwagi.

robicie kawał dobrej roboty, tak trzymać

Gratulacje, powstał piękny reportaż. Dla tych, którzy kochają Bieszczady obrazy i ich klimat nastrajają. Ten nieustanny deszcz bieszczadzki, zieleń, ludzie - jakbym tam była. Słyszałam dużo od mieszkańców o wszędobylskich wilkach. Niektórzy nie do końca są pewni czy ich spotanie z wilkiem to jawa czy sen. Pozdawiam, czekam na jeszcze (chociaż zdjęcia)

materiałjest ok, kazdy ma prawo do własnej kocepcji i jeśli konsekwentnie trzyma sie planu wszystko jest składne i czytelne jak w tym reportazu, ale , :-) jednak jest jeszcze to małe ale WIĘCEJ fotek z terenu to nie ludzie są tematem tego materialu a wilki i ich otoczenie, tak by czytelnik mogl sie lepiej wczuc w tresc materiału . pozdrawiam i czekam na dalszy ciąg

Dziękuje za wszystkie opinie. Natomiast co do tematu reportażu: są nim przede wszystkim ludzie prowadzący badania nad tymi zwierzętami, ich praca, pasje i zaangażowanie i poświęcenie nauce w trudnych nieraz warunkach polskej rzeczywistości. Gdybym zaczął pisać o samych zwierzętach, obawiam się, że wyszedłby z tego kolejny elaborat, jaki już niejednokrotkie był prezentowany na różnego typu spotkaniach "za i przeciw bieszczadzkim wilkom". Temat ochrony wilka pozostawiam fachowcom...

Znakomity reportaż, z wyważoną -jak dla mnie -ilością materiału ilustracyjnego (choć chetnie obejrzałbym ten "ruchomy" także). Wydaje mi sie, że reportaż należy do tych, które uświadamiają problemy ( m.in. dotyczący kontrowersji wokół ochrony wilka w Polsce oraz zjawiska unikalności jego wystepowania w skali Europy) ukazując je nie zza biurka ani też tropem czystej sensacji. Pasją wilczą zaraził sie autor a i z pasji tej powstał ten materiał. Fascynuje mnie rejon Matragony - także pod względem spotkań z wilkami....

LEPIEJ by się zajął pożartymi owcami przez te bestie i ludzką rozpaczą z tym związaną. A Wczoraj wataha zaatakowała chłopaka i tylko przypadek uratował mu życie. Trochę oleju do otumanionych głów.

Bardzo ciekawy reportaz, ale jak nie mowie jeszcze dobrze po polsku, czekam niecierpliwie wersje po angielsku ;-)

Bardzo ciekawy reportaz, naprawde widac ze autor zaangazowal sie w to o czym pisal, ciekawi ludzie i ich pasja. pozdrawiam!! czekam na ciag dalszy...

kkkrzychu: Pierwszy raz zetknęłam się z wilkiem (poza opowieściami oczywiście) w okolicach Solinki w latach siedemdziesiątych i to osobiście - jak widać, jakoś mnie nie zjadł/a(?) - oboje byliśmy wystraszeni i obojgu udało nam się ewakuować "na z góry upatrzone pozycje". Mieszkając później przez jakiś czas w okolicach Barwinka, zetknęłam się z nimi jeszcze kilkakrotnie (dzięki tamtejszym myśliwym), ale nigdy już tak bezpośrednio. Myśliwi nauczyli mnie też wiele - przede wszystkim odpowiedniego zachowania - wilk nie jest idiotą i nie będzie się narażał, chyba że się "zagapi" :) z jakiegoś powodu... Myślę, że oprócz "ogólnych" fascynacji górami, dziką przyrodą i behawioryzmem zwierząt, to właśnie pierwsze spotkanie wywarło duży wpływ na moje późniejsze zainteresowanie tymi pięknymi zwierzętami. Pasja jednak pozostała, choć wilk nie jest dla mnie ani ikoną, ani bestią - to piękne, inteligentne, ale i dzikie zwierzę i jako takie zasługuje na szacunek (zrozumienie praw rządzących jego życiem i zachowaniem, i naszych - ludzkich - obowiązków, w pełnym tego słowa znaczeniu, wobec przyrody, z którą jesteśmy związani). Podczas wędrówki po stronie zabrakło mi jednej rzeczy - informacji o wilkach jako takich. Nie chodzi mi oczywiście o dane typu: waga, wysokość itp. czyli stricte encyklopedyczne. Raczej o to, by można było dowiedzieć się czegoś mądrego na temat ich zachowań, organizacji życia, "pomysłów" na rozwiązywanie różnych wilczych problemów (w stadzie i w środowisku). Np. bardzo zainteresował mnie fakt, że watahy nie przekraczają zazwyczaj dróg o określonym natężeniu ruchu kołowego. Choć jest to do pewnego stopnia zjawisko przewidywalne, to świadczy też o tym, że przystosowanie się ma swoje granice. Pytanie, na ile te granice wilk będzie w stanie przesunąć i jak daleko? Od odpowiedzi na to pytanie zależy, czy fakt ten będzie niepokojący... Jest tyle różnych informacji o wilkach, ale tak trudno jest wyłowić z nich te wartościowe, że możliwość ich weryfikacji dzięki naukowcom byłaby naprawdę wielką rzeczą. Przy tym myślę sobie, że jeśli chcemy naprawdę zadbać o zachowanie rozsądnych proporcji między skrajnymi poglądami, to najpoważniejszą bronią jest właśnie właściwa informacja, choć oczywiście zawsze będą ludzie "odporni na wiedzę". Być może jest to bardzo egoistyczne, ale z całego serca życzę i Panu, i Badaczom powodzenia, siły i wielu lat owocnej pracy [to znaczy również wystarczających funduszy :)]. I trzymam kciuki za Pana, reportaże i wilki. "Wodotryski"? To nie takie proste - z jedej strony by się przydsało, ale z drugiej informacja może zniknąć pod marmoladą, a chyba nie o to chodziło autorowi...?

bardzo ciekawy artykuł, który wywarł na mnie olbrzymie wrażenie. warto by go jednak rozpowszechnić, bo obawiam się, że dotarli do niego tylko ludzie, którym naprawdę zależy na tym, aby wilki, jak i inne dzikie zwierzęta, nigdy nie zniknęły z krajobrazu Bieszczad. jestem nauczycielem historii i zdaję sobie sprawę, jak wiele mozliwości w propagowaniu ochrony dzikiej przyrody daje praca w szkole. myslę, że warto się zastanowić na sposobem przekazywania wiedzy o zwierzętach i szacunku dla nich, młodym ludziom.

Do Czesia ! Czesiu , "rozpacz" z powodu zjedzonej owcy ,jak wszyscy wiemy ma realna wartosc 250 zl za sztuke ,podczas gdy ta sama zywa owca tyle warta nie jest .Wiec nie syp nam tu piachem w oczy ,powiedz lepiej dlaczego ciagle zostawia sie niestrzezone stada owiec wiedzac ,ze moga zostac zaatakowane. To dopiero rozpacz takie żerowanie na panstwowej forsie ,bo panstwo zaplaci chocby chłop zapił i zostawił owieczki na pewna smierc. Chop zywemu nie przepusci ,tak ?

kawał dobrej roboty, popieram Wasze działania, zadne media - podatne na wiele nacisków - nie przedstawiały tego tematu do tej pory w taki sposób jak Wy [chyba że nie miałem okazji spotkac się jeszcze z podobnym przekazem] - kontynuujcie drogę, widzicie cel :) życzę zdrowia

Bardzo dobry reportaż.Za komentarz niech posłuży mój wiersz poświęcony WILKOM.. www.kwinto.com/wuka.htm Pozdrawiam.

Witam wszystkich obrońców i przeciwników bieszczadzkiego Wilka. Przyznaję, że nie rozczytywałem się w komentarzach ani nie wysłuchałem do końca reportarzu. Chcę tylko zaproponować zajżenie do wyników BADAŃ NAUKOWYCH dotyczących "pojemności terenu" - to jest proporcji, które powinny być zachowane aby w ekosystemie aby panowała w nim równowaga gatunkowa. Po trosze również odsyłam do historii powojennej Bieszczadów. Jakie były losy wilka ( i innych zwierzaczków) od zakończenia II wojny światowej - np. co to było "Akcja wilcza" po co i przez kogo ona była zorganizowana. Chciałem tu wspomnieć że na naszych przemyśleniach dotyczących gospodarowania populacją zwierzyny wzorują się niektóre kraje Europy i nie tylko, a my... prubujemy to zmienić. Nie pozwólmy wytępić wilka i nie dajmy wilkowi wytępić innych zwierząt. Nie mówie tutaj o owcach czy psach, ale o jeleniu, sarnie czy dziku. Licze na to, że po zapoznaniu się z literaturą fachową i oceną przynajmniej zdrowego Profesora biologii to uda nam się wyciągnąć zdrowe wnioski. Na koniec pozdrawiam i dziękuję za przeczytanie do końca;)

Piekny reportaz, wiele razy czytalam i nadal wracam :) Gratuluje pieknej pasji, zycia, naprawde pozazdroscic tylko. Wilki kojarza mi sie z moim ojcem :)

Cos nie wszedl moj poprzedni komentarz a chcialabym zeby byl. Piekny godny pochwaly projekt. Jestem calym serduchem z wilkami. Mam do nich szczegolny sentyment ze wzgledu na mojego ojca ktory kocha wilki najbardziej. Zazdroszcze po cichu takiego zycia, oddania projektowi. Trzymam kciuki i zycze duzo samozaparcia i motywacji. Pozdrawiam.

Pomógł wilk razy kilka, a czy polubili wilka?! Kiedy Jasiu szedł do lasu, przygotował się zawczasu: wziął butelkę wody właśnie, kompas, czapkę, dobre kapcie. Sprayem skropił się dokładnie, tak, że żaden kleszcz nie wpadnie! Mija chaszcze, drzew bez liku i zasłuchał się w słowiku. Tu jagódkę skubnie sobie, tam szyszeczkę ku ozdobie. Na polanie stawik mały, a nad stawem kaczek kilka, no i głos swój daje wilga. I godzina za godziną, mrok zapada nad dzieciną. Drogę zgubił Jaś ciekawy, nie ma taty, nie ma mamy. Nagle, słychać wycie wilka, zamarł Jasiek na chwil kilka. Wilk tuż przed nim i powiada: -Idź mym tropem, rób starannie, drogę znajdziesz nienagannie. On prowadzi, chłopiec za nim, idą zgodnie, bez urazy, jeszcze chwila, jeszcze chwilka i już w mroku domostw kilka. -Dzięki wilku, dobry druhu, oj bez ciebie, ani chu, chu. -Ach daj spokój, nie ma sprawy, bądź dla wilków już łaskawy!

Ja z wilkiem zetknąłem sie ostatnio miedzy swietami a sylwestrem... stał sobie spokojnie przed moim domem jakies 20 m... Dokładnie miedzy moim domem a sąsiadów i pewnie by sobie dalej powedrował gdy by nie moj mały spaniel ;) dodam ze było to o 11 rano i taka odwazna postaa wilka troche mnie zdziwiła...